Dromen van Engeland?

Door Sarah Smeyers op 28 oktober 2016, over deze onderwerpen: Asiel en migratie

Het lijkt er op dat een goed deel van de Jungle-bewoners zijn Engeland-droom heeft opgeborgen en zich tevreden stelt met een toekomst in Frankrijk. Dat leid ik voorzichtig af uit de al bij al rustige “uitloop” van het vluchtelingenkamp. Vermoed wordt dat zo’n 5000 vluchtelingen op een bus stapten richting Bourgogne of Rhône-Alpes voor een “bedbadbrood” in een officieel opvangcentrum.

 

De Jungle van Calais is al anderhalf jaar een pijnlijk begrip. Een schandvlek waar welvarend Europa best niet trots op is. Een modderpoel zonder enige belofte van een menswaardig bestaan. Dat het kamp eindelijk opgedoekt is (maar voor hoe lang?), is een povere troost. Vluchtelingen stonden gelaten in de rij om dan toch in Frankrijk asiel aan te vragen! Zijn ze van goede wil of gewoon ten einde raad? Had Frankrijk die georganiseerde registratie niet maanden eerder kunnen aanbieden?

 

Frankrijk geen einddoel

Hoe komen zo veel vluchtelingen in godsnaam in dat troosteloze wasteland terecht? Uiteraard hadden ze asiel moeten aanvragen, toen ze de Franse grens overstaken, maanden daarvoor. Dat deden ze niet, omdat Frankrijk niet het einddoel van hun lange reis is. Het Beloofde (Ei)land, daar willen ze naartoe. Ik vraag me af wie die droom heeft gevoed… Hoe dan ook, dromen is menselijk. Maar Engeland houdt de grenzen dicht en de lippen op elkaar. Ook van Frankrijk konden de Jungle-bewoners geen hulp verwachten. Dat is gewoon de wet: alleen wie op het grondgebied asiel aanvraagt, krijgt bijstand en opvang. Hoe het ook zij, echt (goed) aangepakt, is deze crisis niet. Want de tijd verstreek en de modder zwol aan. En de Jungle werd een impasse: je mocht er niet zijn, je geraakte er niet weg. Feit: wie een land wil doorreizen als vluchteling, kan dat bijna niet op een legale manier. Toch dachten de aanhouders dat ze zouden winnen.

 

En wat met de minderjarigen die op hun eentje toekwamen ? Er zouden er constant meer dan duizend hebben vertoefd in de Jungle. Het verdrag van Dublin geeft minderjarigen het recht om vrij naar het land te reizen waar er al een familielid verblijft. Dat wisten de meeste jongeren in het kamp niet. Ze probeerden zich, net als hun oudere lotgenoten, op gevaar van eigen leven in vrachtwagens te verschansen of ze leverden zichzelf over aan de willekeur van mensensmokkelaars. Ze werden in de prostitutie gedwongen terwijl ze er veel beter aan toe hadden kunnen zijn. Het Verenigd Koninkrijk belooft 500 jongeren op te nemen. Enkele tientallen mochten het Kanaal al oversteken. Het lijkt een doekje voor het bloeden.

 

Grens

Onze minister Jambon zet 120 extra agenten in om de grens te bewaken. West-Vlaanderen wil niet ook een Jungle. Alle begrip. Maar hoe goed bedoeld en hoe nodig ook, de bewaking blijft een oplapmiddel om een crisis te bezweren die had kunnen vermeden worden, was Europa vroeger in actie geschoten. En je kan vluchtelingen – wie ze ook zijn, met welke bedoelingen ze ook in Noord-Frankrijk verzeild zijn geraakt – niet blijven over en weer schuiven. Daarom maakt het me kwaad dat Europa – of minstens enkele koppige lidstaten – niet méér moeite wilden doen om een eenvormig systeem uit te dokteren. Want eerlijk gezegd, met muren zal je dit probleem niet oplossen. Engeland heeft de Noordzee als natuurlijke buffer en een Brexit als stok achter de deur, maar ontslaat hen dat van solidariteit?

 

De vluchtelingen uit Calais, die onderdak in België willen vinden, zullen zich hier mogen (moeten) registreren en asiel aanvragen. Dan krijgen ze een menswaardige opvang in een officieel centrum tot hun aanvraag is behandeld. Transitmigranten kunnen hier niét blijven. Dat zullen ze moeten aanvaarden, tot er meer duidelijkheid en daadkracht komt over het verdelen van de vluchtelingen over heel Europa.

 

Streng rechtvaardig humaan

Als burger word ik intriest omdat er zo vele mensen in eigen land moeten vrezen voor hun leven, hun thuis achterlaten en maanden door de wereld zwerven… op zoek naar een leven. Het treft me

dat we – mee door de ongelijkmatig verdeelde instroom - zo streng moeten optreden. Dat het op de duur enkel nog gaat om “vluchtelingen weren”.

 

Maar als politica ben ik ervan overtuigd dat je een officiële structuur nodig hebt, die iedereen respecteert. Met regels die in wezen menselijk zijn en hoe bureaucratisch ook, van empathie getuigen. Theo Francken werkt keihard om dat humane maar strenge beleid verder op punt te zetten. Zodat wie hulp nodig heeft, hulp krijgt. En hij blijft trekken aan de mouw van Europa.

 

Een naburig Schengenland zo amateuristisch bezig zien, doet mijn burgerhart én mijn politiek hart pijn. Ik hoop dat de Franse overheid deze ontmanteling aangrijpt om het alsnog beter aan te pakken. En ik hoop dat er eindelijk voor deze humanitaire mistoestanden een Europese all-over oplossing komt, een 21ste eeuw waardig.

 

Wij Europeanen moeten beter kunnen!

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
The average score is