Campagnedagboek deel 3: Grote Boze Wolf

Door Sarah Smeyers op 11 april 2014, over deze onderwerpen: N-VA, Verkiezingen

Grote

Boze
Wolf

View
Bewerken

[Sarah Smeyers]
[klok] 11 april 2014

Ik durf al eens één en ander uit mijn onbezorgde jeugdjaren vergeten, maar dat archetype van de slechterik blijft me altijd bij. Ik was er als kind écht bang van, maar werd gelukkig getroost met de overtuiging dat “het goede” op het einde van het sprookje altijd won. En die grote boze wolf telkens weer het onderspit moest delven.

Maar sprookjes zijn voor kinderen. Volwassenen vertellen geen fabeltjes aan mekaar. Een leugentje om bestwil, een verbloeming van een vervelend voorval, daar kom je nog ongestraft mee weg. Maar sprookjes, huiveringwekkende verzinsels om anderen de stuipen op het lijf te jagen? Nee, daar houden wij ons niet meer mee bezig.

Tot je op een onverwacht moment met je neus op de feiten gedrukt wordt. Tot je, in dit geval, tijdens een basketbalwedstrijd van onze lokale trots Okapi Aalstar aangesproken wordt door een goeie kennis. Een harde werker, vakbondsmilitant en overtuigd lid van N-VA. Die zich komt verontschuldigen omdat hij zijn lidmaatschap bij onze partij opgezegd heeft. “Niet echt vrijwillig, Sarah. Maar omdat het moest van de vakbond!”

Ik kon en wou mijn oren niet geloven. De man die voor me stond had zich zijn hele loopbaan syndicaal ingezet. En ja, hij was een trouwe militant van N-VA. Hoe was het mogelijk dat zijn vakbond hem verbood om in zijn vrije tijd te sympathiseren met een democratische, fatsoenlijke partij als N-VA? De man zat er duidelijk mee verlegen. Maar ik moest hem begrijpen: lid zijn van N-VA lag echt moeilijk bij de vakbond. Hij had te verstaan gekregen dat hij geen delegee meer kon zijn, als hij betrokken bleef bij de partij. Ik stond paf. Er kwam nog meer. Hij vertelde me dat de vakbond “opleidingen” organiseerde waarbij uitgebreid werd ingehakt op N-VA. Vakbondsleden werd ingepeperd dat N-VA hun vakbond zou verbieden, dat N-VA het middenveld wou vernietigen. N-VA was de duivel zelve. Inderdaad, de grote boze wolf. Mocht het niet zo pijnlijk zijn, ik zou er een mopje over de kleur van het desbetreffende kapje bij vertellen.

N-VA gelooft in het middenveld én in vakbonden. Mensen die zich op vrijwillige basis verenigen om samen aan één zeel te trekken: dat is prachtig. We geloven dat vakbonden goed zijn in het verdedigen van werknemersbelangen. Maar we durven ons tegelijk wel afvragen waarom een vakbond bijvoorbeeld werkloosheidsuitkeringen moet betalen? Volgens ons is de rol van de vakbond een grondig debat waard. Zou het immers niet beter zijn voor iedereen – ook de vakbond zelf! – als de staat en de vakbond niet meer zo verstrengeld waren? Dan zou de vakbond die onafhankelijke rol veel beter kunnen spelen.

Je hoeft het niet eens te zijn met N-VA, maar onze partij afschilderen als de grote booswicht gaat echt te ver. Sommige mensen voeren echt een hetze. Dat mocht mijn goede collega Peter Dedecker ook ondervinden. Na de publicatie van zijn kritische boek “Een zuil van zelfbediening”, kon hij lezen hoe de organisatie Familiehulp een brief naar alle medewerkers stuurde waarin hijzelf en de hele N-VA werden zwartgemaakt. Het loopt soms echt de spuigaten uit.

De vakbonden vertellen sprookjes, maar sprookjes zijn voor kinderen en de kiezers zijn volwassen mensen. Ik geloof niet dat de Vlamingen erin trappen. Al die bangmakerij: wie gelooft dat nog?

Terwijl ik stond te praten met mijn vakbondskameraad, ging de nagelbijter tussen Okapi en Luik gewoon door. En ja hoor; Okapi won, met 87 punten tegen het einde. Want op het einde winnen de goeien. Daar wil ik wel in geloven. 

 

Sarah

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is